"Een briljante, vindingrijke magiër in de omgang met tekst, idee, taal en rijmschema's. En, uiteindelijk ook, superieur in treffende, dodelijke oneliners in zijn flirt met de waanzin van de logica." (Dagblad van het Noorden)

Voetstoots aangenomen waarheden worden tegengesproken en vastgeroest gewoontedenken wordt losgedrilboord op subtiele wijze. De drijfveren zijn ergernis, onbegrip, het verlangen naar schoonheid, waarheid, luchtigheid en ongevaarlijke ongehoorzaamheid. Met het aangeboren gevoel voor taal en relativering.
Er worden geen woeste mokerslagen uitgedeeld, maar er wordt aandacht besteed aan de wonderen die niet iedereen opmerkt, er worden zonder bravoure zorgvuldig uitgekozen pianotoetsen ingedrukt, lettergrepen gecombineerd, knipogen gegeven en wenkbrauwen geheven.

Maffe en intelligente woordgrapjes, inventieve rijmschema's en virtuoze liedjes

NRC Handelsblad (****): "Ironie blijft Torns wapen
Het grootste deel van de tijd brengt Torn ditmaal achter de centraal geplaatste vleugel door. Daar zingt hij niet alleen liedjes maar houdt hij ook de praatjes waarin hij steeds meer bedreven is geraakt. Hij heeft een losse, laconieke toon gevonden waarin volop ruimte is voor eenregelige zinsneden, tweeregelige puntdichten en slimme spelletjes met de logica waarin de denkfout zich soms lastig laat betrappen. (...) Een hoogtepunt is het liefdeslied dat in één handomdraai verandert in een gereformeerd gezang van kwezelachtig allooi. (...) En dan heb ik het nog niet eens over het meest indrukwekkende decorstuk dat dit seizoen in een cabaretprogramma is vertoond. Maar daar bestaat helaas geen prijs voor."

Algemeen Dagblad (****):
"De taalvirtuoos strooit weer met teksten waar veel vakbroeders alleen maar van kunnen dromen. Soms zijn die liederen hilarisch, dan weer ontroerend. Tussendoor grossiert hij met typische staaltjes Tornhumor."

GPD:
"Hij schiet in zijn eigen trage en hakkelende tempo alle kanten op, want overal is een gedicht van te maken, een hilarische oneliner en vooral een prachtlied met ingenieuze rijmschema's waarin een normaal mens zich verslikt. (...) Het wordt nu toch écht eens tijd voor een cd-box om al dat fraais niet verloren te laten gaan."

Telegraaf (***):
"Torn houdt het liever klein. Daar staat hij om bekend. En in het kleine zitten de hoogtepunten van ‘Einde Verhaal', want natuurlijk zijn die er weer: kleine briljante rijmpjes, slimme woordspelingen en virtuoze liedjes."

Dagblad van het Noorden (****):
"Een briljante, vindingrijke magiër in de omgang met tekst, idee, taal en rijmschema's. en, uiteindelijk ook, superieur in treffende, dodelijke oneliners in zijn flirt met de waanzin van de logica. (...) als hij zijn boosheid lucht over zijn verknoeide jeugd en conflicten binnen de familie komt hij onvermijdelijk uit bij een komische wending. Dat is zijn kracht. Plus het feit dat vrijwel al zijn verhalen in de liedjes zitten. In het cabaret is dat uitzonderlijk. (...) Zelden zag ik Torn zo monter en angstwekkend gedisciplineerd op hoog tempo werken."

Einde Verhaal is het achtste programma van Kees Torn. Bij zijn vorige programma dacht hij dat hij was uitgeluld, maar de dood werd in Dood en Verderf zijn redding. Kees Torn won er zelfs de VSCD Cabaretprijs Poelifinario 2007 mee!
Dat evenaren zou teveel publiciteit opleveren. Vandaar dat Kees in Einde Verhaal probeert alles weg te laten wat indruk maakt. Gelukkig is dit hem niet gelukt. Zijn nieuwe programma barst wederom van prachtige zinsneden, ingenieuze rijmschema's, briljante liedjes en slimme woordspelingen.
Met Einde Verhaal laat taalvirtuoos Kees Torn zien dat het nog lang geen ‘einde verhaal' is.

Kees Torn won de VSCD Cabaretprijs Poelifinario 2007 met Dood en Verderf. De prijs voor die theatermaker(s) met het meest indrukwekkende cabaretprogramma van het seizoen.

Historie Kees Torn:
- Laat maar laaien (1995)
- Als ik het niet dacht (1996)
- Plek zat (1998)
- Mooie boel (2001)
- In de gloria (2002)
- Doe mee en win (2004)
- Dood en verderf (2006)
- C3 speelt 3D (Mike Boddé, Onno Innemee, Kees Torn als C3 - 2008)

Maffe en intelligente woordgrapjes, inventieve rijmschema's en virtuoze liedjes.

Winnaar VSCD Poelifinario 2007

‘Iedereen die zijn huidige programma heeft gezien, is het erover eens. Kees Torn heeft met Dood en Verderf zijn beste programma tot nu toe gemaakt. De teksten zijn als vanouds ingenieus, de rijmvondsten geniaal, de composities virtuoos, de logica onnavolgbaar, en deze keer heeft hij al deze elementen verpakt in een programma dat persoonlijker is dat ooit. Dat niet alleen zorgt voor schudden met de buik, maar ook voor brokken in de keel.'   

Frank van Pamelen

De pers over Dood en verderf:

Volkskrant:
‘Dood en verderf is een onvoorstelbaar mooi programma, een perfecte balans tussen cynisme en gevoeligheid. ... Wat een muzikaliteit, wat een geweldig gevoel voor humor en understatement. Kees Torn heeft zich met dit programma definitief onsterfelijk gemaakt.'

NRC Handelsblad:
‘Meer dan ooit laat Kees Torn in deze nummers ook de ernst van de dood toe, maar de vormvastheid houdt de gevoeligheden mooi in bedwang.'

Algemeen Dagblad (*****):
‘Kees Torn spot met alle piëteit en sacrale omzichtigheid die het sterven omgeven, maar hij doet dat nooit grof.'  

Telegraaf:
‘Maffe en intelligente woordgrapjes, inventieve rijmschema's, virtuoze liedjes, alle ingrediënten waarmee de authentieke Torn zijn plek aan de top van het Nederlandse cabaret heeft verworven. (...) met taal is hij perfectionistisch en prudent, een ware woordkunstenaar.'

Regie: Onno Innemee

Doe mee en win! moest een doldwaze show worden. Na vijf programma's in de ware cabarettraditie voor een intelligent, dus schaars publiek, wilde de grote massa ook wel eens iets leuks. Lekker toegankelijk amusement zoals het dat gewend is van de populaire concurrenten. Tevens wordt op veler verzoek op het podium geen whisky gebruikt, geen sigaar gerookt en niet over de liefde gezeverd. Dat betekent nogal wat, want het ging tien jaar over weinig anders. Nu is er tijd voor al het overige, maar opnieuw in liedvorm, zij het wat minder subtiel dan voorheen. Geen commercieel spektakel, maar traditioneler dan ooit.

Tekst en muziek: Kees TornRegie: Onno InnemeeMuzikale bijdragen: Mike BoddéFotografie: Menno Leutscher

"Het leven is een feest" (als wij Jeroen van Merwijk mogen citeren). Hiep hiep hoera en wat dies meer zij. Dat het leven een feest is, is pech voor zonderlingen die niet van feesten houden, zoals Kees Torn (hij leve lang). Afkerig als hij is van feestneuzerij en verjaardagen, is het een geluk hij een ongeluk dat het leven zo kortstondig is. Het laatse wat er te vieren valt, is een verjaardag, die je met de neus op de vergankelijkheid drukt. Nee, als hij zich ergens jarig voelt, is het wel op een podium, want daar is hij in zijn element. (Behalve op twee februari). Laat u zich daarom, alle paradoxen trotserend, door hem tracteren op een heerlijk avondje. Een avondje prikkels en geneuzel, verpakt in smetteloze liedjes en oeverloos gezwam. Tekst, muziek en spel: Kees Torn Regie: Onno Innemee

Wanneer u bij Kees Torn (1967) langsgaat, is het raadzaam om van tevoren alvast wat vaart te minderen, anders moet u om kwart over acht ineens vol in de remmen. (Niet voor niets wordt hij soms vergeleken met Drs. P. (1919) Kees Torn is iemand die blijft weigeren om zich aan te passen aan het krankzinnige tempo waartoe de moderne vooruitgang volksstammen opzweept. Het leven is al zo kort. Zou daar zo snel mogelijk doorheen jakkeren wel de beste remedie voor zijn? Zijn verzet tegen de vernielzucht van de tijd is het werpen van pareltjes van liedjes en het graven van gedachtengangen waar de vijand niet bij kan. Die ontwapent hij, in de overtuiging dat het gevecht het verliest van het spel, al blijft het spannend. En wat hij speelt is de enige rol die hij beheerst: Zichzelf. In een programma met een hoop flauwekul en een boel moois. De verwezenlijking van dit recreatieve avondje is opnieuw te danken aan de onzichtbare maar onmisbare samenwerking met Onno Innemee. Tekst, muziek en spel: Kees Torn Regie: Onno Innemee Techniek: Chris Ruisch

Voor dagdromers als Kees Torn, die eerder dan verstandige mensen buiten meteen onder een tram dreigen te lopen, is de beste oplossing: Binnen blijven. Veilig verschanst in een droomwereld zonder trams en vrachtverkeer. Daar kan hij naar hartelust zijn eigen chaos creeren. Daar heeft hij de volle ruimte. Vrij zwevend in een ideeenrijk tussen fantasieen en verlangens. Alleen, niemand om die mee te delen. Het kan lang duren voor zo'n sukkel ontdekt hoe alleen hij is in zijn bolwerk van dromen. Maar als hij dan een glimp opvangt van de wijde wereld, is hij niet meer te houden! Mensen, hij maakt contact en raakt buiten zichzelf. Daar is wat te beleven. Hij haalt zijn rijbewijs. Hij schaft een agenda aan. Want nu is het zaak om er op uit te trekken, om die wondere werkelijkheid te ontdekken en kennis te maken, en alles wat hij tegenkomt en iedereen die hij ontmoet zijn droomwereld in te slepen. Wat hij ziet en wie hij leert kennen, mee naar binnen. Plek zat. Tekst en spel : Kees Torn. Regie : Onno Innemee en Robert Spaapen

Het is allemaal niet te bevatten. De wereld is te groot voor Kees. En het leven te kort om er je weg in te vinden. Daarom maakt Kees zich voor het gemak maar niet eens druk over de vraag waartoe het allemaal leidt en waar hij terecht komt. Laat hem maar rondkuieren door het leven, zoals hij ook door zijn eigen bochtige gedachten dwaalt. Dankzij een gecultiveerd gebrek aan inzicht, vereenvoudigt hij langs uiteenlopende omwegen wat hij niet bevatten kan, zoals het evolutievraagstuk en de liefde. En als de verwarring hem teveel wordt omdat hem vanaf het schoolplein een bijna traumatische herinnering achtervolgt, nachtmerries over Mozart en over telefoonnummers hem van de wijs brengen, en hij als postbode de post niet kan bestellen voor hij elke straatnaam heeft thuisgebracht, dan zoekt hij afleiding bij zijn huisdier of in zijn scheikundedoos. Wordt de rusteloosheid van de stad hem te machtig en voelt hij zich zelfs op zee niet thuis, dan schudt hij alles van zich af met overzichtelijke liedjes en gedichtjes. Want als het rijmt, lijkt het net of vanzelf klopt wat je denkt. Tekst en spel: Kees Torn Regie-adviezen: Onno Innemee en Robert Spaapen (Basterd)

Kees is een dromer die zich geen raad weet met 'de lichtontvlambare wereld van papier'. Het papier dat grote mensen zo interessant vinden: paspoorten, rijbewijzen, documenten, formulieren, contracten, diploma's, bankbiljetten... 'Papier is om op te tekenen, hoedjes van te vouwen, pijltjes van te draaien.' Hij pakt peinzend een verse sigaar. 'De brand erin!'